Üretememekten neffret ediyorum.Hiçbirşey yapmıyor olmak inanılmaz derecede can sıkıcı-mesaj yazarken sıkıcı yerine sikici yazmak çok eğlenceli buarada-.Hiçbir şey vermiyor olmak korkunç değil mi ben mi abartıyorum bişeyler yiyip çıkarmaktan başka bir üretimim söz konusu değil e o da sayılmaz herhalde.
derslere girip çıkmak falan ordada aslında kimsenin kimseyi umursamaması herkesin balık gibi oturup not almaya çalışması bir kez tek bir kez bile dönüp hala tanıyamadıkları sınıf arkadaşlarının ifadelerini hiç mi hiç merak etmiyor oluşları ne acı.Uzun zamandır belirli bir neden olmaksızın görüşemediğim bir arkadaşımla konuştum-thanx to messenger- ve hatırladım çok değil 2-3 sene önce tüm çözümlerimiz tüm umutlarımız yeni şehirlerde yeni insanlardaydı ne garip atlamışız esgeçmişiz oralara kendimizi de götüreceğimizi.Mesela ben;bence hüzünlü depresif olmaktan hastalıklı bir haz alıyorum yani ne bileyim varoluşsal olarak kanımda taşıyorum sanki anlaşılamaz sakin bi keder parçasını.Annem anlattı birakşam haberleri izliyorlarmış ben de takılıyormuşum öyle kucaklarında falan afrikadaki aç insanlarla ilgili bi kamera kaydı dönerken ben ağlamaya başlamışım anneme sarılıp dakikalarca hıçkıra hıçkıra ağlamışım 3 yaşında yoktun diyor annem.Abartmak falan değil bu daha başka daha anlaşılmaz birşey yani öyle olsa değişebilirdim nitekim uğraşmadım da değil ama dokunuyor demekki birileri genlerimi sorgulayabilir mi ?bence sekizde bir falan koalayım ben.onaltıda bir de audrey tautou olsaydım ölürdüm zaten.
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder