bişeyler, bişeyler..

Geçen iki gün boyunca garip şeyler oldu.Onlar üzerine düşünmek ve yazmak istemiyorum şuan.Sadece şey diyebilirim eğer biraz bekle sadace şu bankayı geçene kadar, bu yürüyüş bitene kadar demeseydim şimdi çok mutsuz olacaktım.Anlaşılmadı.Bitsin dedim.Bitir dedim kendime bukadar derin bi' keder duyacaksan ve o da hep bununla karşılaşacaksa ikinize de yazık dedim.Neyse işte bugüne dönüyorum sabah uyanmak üzereydim tamam mı tam sola doğru dönerken kokusu geldi parfümü değil ama kokusu teninde olan hafif terle karışık böyle.O anı içime çektim.Hani uyanırken yapar ya insan genelde büyük bi nefes alır, ciğerlerini o günle doldurur.Onunla doldum.Ki uyandığım sabahtan bi' umudum yoktu yine derin bi' keder,acı ve yanında da hayal kırıklığı bekliyodum.Tükenmiş bi heves ve henüz yaşanamamış bi' aşkın erken yası bana daha uygun olurdu.Ama işte enteresan(ilginç ya da garip demez hiç 'enteresan')dır uyanırken teniyle karşılaştım tüm bunların yerine ve asıl bombayı şimdi patlatıyorum neşeliydim.Kalktım kahvaltıyı hazırladım acıyla eklerim ilk iki krebim yandı hatta.Veeee ilk adımı ben attım.Korkmuyo muydum tabiki korkuyodum ama sanırım korkunun yendiğin zaman değil var olduğunu bile bile çabaladığın zaman değerli olduğunu düşündüm.Sonra o da beni cesaretlendirdi en azından gördü yaptığımın benim için ne denli değerli ve zor olduğunu ya da ben ona yormak istedim bilemem artık.

Beni almak için geldi elinde kırmızı kasımpatılarıyla.Çaktırmadım;titriyodum aslında.Bilmiyo o çiçeklerin neler yaptığını.Bilmesin büyüsü bana kalsın.Çiçeklerimle bana..Çıktık,gezdik,tozduk,yemek yedik,..Sonra kahve içerken ya da kahveleri beklerken bilmiyorum artık(tamam detaycıyım da okadar da değil) ben daldım bi' an.Neden o an yanında olduğumu düşündüm,dün onu artık yanımda istemediğimi deli gibi acıdığını bu acının iyileşemeyeceğini bundan sonra devamı için hiç mi hiç umut olmadığını düşünen ben değil miydim?Cevabı aradım sonrası şöyle;bu sabah yataktayım sola doğru dönüyorum uykuyla uyanıklık arasında ve onu içime çekiyorum.Sabahı bi' kez daha yaşadım; cevap ordaydı.O bilinçsiz,uyku sersemi aldığım nefesteydi.Kurcalamadım devam ediyodum ki tam noldu ne geçti aklından dedi.Anlatmadım geçiştirdim o an bilmemesi gerektiğine inandım.Ve o an bilmedi de.Ama madem ki üzerimdeki topraktan kurtulmam lazım peki bilsin o da.

Öyle işte sevgilim seni düşündüm, senin bilmediğin ama sana ait bi' nefesi düşündüm.Öğrenmen gerek sanırım.Söylerim bi' ara.Hadi hoşçakal..